Bilmiyorum belki üçüncü sayfa haberlerinden esinlendim, belki etrafımda ayıplanarak anlatılan öykülerden. En sonunda kendimi intihar olgusu ve intihar mektupları üzerine düşünürken buldum. İnsanların kararlı bir şekilde ölüme giderken arkasında bırakmak isteyecekleri kırıntıların neler olabileceğini kurguladım durdum. Nihayetinde, insanı intihara sürükleyen şeylerin dile getirilmesinin, intihar mektubunu bekleyecek kadar geç olmaması gerektiğine karar verdim. Kızılan şeylerin, içinden çıkılmazların yaşarken söylenmesinin, bir insana daha çok faydası olacağını düşündüm ve kafamın içindeki tilkilerle yaşadığım yaklaşık 1-2 aylık fısıldaşma sonunda, elime kalemi alıp bir deneme yapacak kadar çok şey biriktirdim kafamda.

İşte Gri Renkli Notlar‘ım, yani fiktif intihar mektubu girişimim buradan ortaya çıktı. Olabildiğine düzensiz, olabildiğine içimden geldiği gibi yazdım, sıkılınca kestim attım; ortaya çıkan şey düşündüğümden farklı olduysa da, içimi rahatlattı. İster buraya, ister aşağıdaki resme tıklayarak siz de göz atabilirsiniz, eleştirilerde bulunabilirsiniz.

Evet, bu mektup tamamen kurgusal. Siz heyecanlanıp beni aradığınızda, ben hala yaşıyor olacağım. Fakat bu mektupla içimde hiçbir şeyin ölmediğini de söylemem. Örneğin çok uzunca bir süre bu blog’a yazı girmeyi düşünmüyorum. Buranın düzenliliği içimi sıkmaya, üzerimde bir yük oluşturmaya başlamıştı artık. Onun yerine daha çeşitli yerlerde, kendimi aramaya devam edeceğim; kalıpları üzerimden atıp içimi sıkan şeylerden elden geldiğince uzaklaşmaya çalışacağım.

Şimdilik uzun yazılara, zorlama işlere elveda. Sizlerle de görüşmek üzere.

Demek ki başvurmayı düşünenler için GSOC ile ilgili bilgi edinebilecekleri bir iki yazı okuma ve kafalarının bir köşelerinde yapmayı düşündükleri veya yapageldikleri projeleri yavaş yavaş tartmanın vakti gelmiş çatmış bile. Duyurulur.

Proje boyunca gelen/giden geliştiricileri, sürüm çıkartma zamanlarındaki hareketliliği ve geliştiricilerin ‘aşk’a geldikleri anları izlemek gerçekten çok zevkli :)

Görselleri hazırlamak için http://svn.pardus.org.tr/uludag/ deposunu kullandım, müziği ise ilk aklıma geldiği gibi seçiverdim. Biliyorum her şey daha iyi olabilirdi ama o da başka zamana artık ;)

Videoyu buradan indirebileceğinizi söylemiş miydim?

Düzeltme: RSS Feed’e gömülü züp züp çıkmamış, resim yaptım bağlantı verdim.

EEEUser Wiki ve EEE kulanıcılarının takdir edilesi azmi sağolsun, bu oyuncağı, geliştirme araçları ve tam bir masaüstü ile donatmam çok zamanımı almadı. Bu bütünleşik ve de özel donanıma bir LFS kurma işinden vazgeçip (ya da buna üşenip), bu cici bilgisayarı olduğu gibi bırakmaya ve önceden derlenmiş paketlerin keyfini sürmeye karar verdim. Yalnız, kendimi bu Xandros sistemi üzerinde bir yabancı gibi hissettiğimi itiraf etmem gerek. Sistem de beni pek benimsememiş olsa gerek ki, bir iki ayarı elle değiştirmeye kalkınca kendisi ile biraz sürtüşme yaşadık. Şu sıralar aramız oldukça iyi.

Asus Türkiye üreticilerinin Q klavyeye ekledikleri mini minnacık Türkçe karakter tuşlarına hala alışmaya çalıştığımı bir kenara koyarsak, bu kitap boyutlu ve seyahat engelsiz can yoldaşını yanımda taşımaktan oldukça memnunum.

Neyse, bunun dışında, uzun süredir yapamadığım bir yaz tatilinin acısını, bu sene çok fena çıkartmaktayım. Bu sene yaz okuluna kalmayınca, keyfimce harcayabileceğim uzun bir zaman bonusu kazanmış oldum. Bu zaman sürecinde uyku ve uyanma saatlerimi günlük olarak 4-5 merdiyen kaydıra kaydıra, en son kendimi gece saat 1′de yatar ve sabah 7 civarı da kalkar buldum–tıpkı normal bir insan gibi. Eh, fırsat bu fırsat diyip, içimde Murakami‘nin yazdığı kısa makale, The Running Novelist’in gazıyla, sabahları erken kalkıp koşmaya ve hemen ardından ham kaslarımın “laktik asit… laktik asiiiiitt….” diye haykırmalarını susturabilmek için kendimi soğuk denize atıp iki kulaç atmaya başladım. Tüm bu keyiflerin yanında, mecalsiz bir şekilde denizden çıkarken, düzenli olarak karşılaştığım ve benim üç-dört katım kadar hayat tecrübesi olduğunu düşündüğüm bir beyefendi ile hergün birer cümle uzattığımız sohbetlerimizden hiç bahsetmiyorum bile.

Öğlen dinlenmelerinin ardından akşamları ise Mind Performance Hacks adlı kitabın, ‘Seed Your Mental Random-Number Generator’ başlıklı önerisine uyup, kod yazmak için aşağıdaki gibi değişik yerlere uğramaya başladım. Turkcell’in sunduğu –nispeten pahalı ve kısıtlı olan– GPRS (Edge) pakedinin de yardımıyla, internet erişim sorunumu da az çok çözmüş oluyorum.

Okul açılana kadar bu hayatın olabildiğince keyfini sürüp, vucüt pillerini ağır sınavlara ve sıkıntılara karşı doldurmam gerekli gibi.

Dipnot: Bu girdiyi, xkcd’nin şu tespiti yüzünden, olabildiğince kısa tutmaya çalıştım, ama hala kendimden utanmaktayım :)

Geçen 150 yılda yaşanan bilimsel gelişmeler gösteriyor ki, evrim kuramı olmaksızın, yaşamın tarihini ve bugününü anlamak olanaksız. Bugün, dünyanın dört bir tarafında, bilim insanları, evrim kuramını daha da geliştiren çalışmalar yapıyor. Fosil araştırmaları, genetik incelemeler, laboratuvar deneyleri… Tüm bunlar, canlılığın milyonlarca yıllık serüveninin eksiksiz anlaşılması için yeni bulgular, bu bulgular ışığında ortaya atılmış yeni hipotezler ve yeni hipotezlerin doğrulanması yoluyla, daha da gelişkin bir evrim kuramı anlamına geliyor. Bugün, bilim insanları evrim kuramının doğruluğu ya da yanlışlığı üzerine tartışmıyor. Bilim insanları artık, evrimin, canlı hayatını nereye taşıyacağı sorusuna cevap bulmaya çalışıyor. Tıptan tarıma, insanlığın dertlerine çare olan pek çok yeniliğin arkasında, canlıların zaman içinde nasıl değiştiği günümüzdeki hallerine geldikleri ve bu değişimin nasıl hala sürdüğünün bilgisi, yani evrim kuramı bulunmaktadır. Tüm bunlar gösteriyor ki, evrimin, hayatımızdaki yeri gün geçtikçe daha da genişliyor.

Ancak özellikle son yirmi yıldır Türkiye’de evrim kuramı, siyasi iktidarların eğitim alanındaki politikalarının bir sonucu olarak ilk ve orta öğrenimde biyoloji derslerinin en zayıf işlenen konusu haline gelmiştir. Bu durum, hem yaşam bilimleri alanındaki araştırmaların, hem de genel olarak halkın bilimsel gelişmelere aşinalığının artması açısından ciddi bir engeldir. Bu açığın giderilmesi ve Türkiye’de evrim eğitimi konusunda temel bir bilgi kaynağının oluşması amacıyla 2006 yılı sonlarına doğru Evrim Çalışkanları grubu oluşturuldu. İlk adım olarak, Kaliforniya Üniversitesi Antropoloji Bölümü tarafından hazırlanan “Evrimi Anlamak” isimli web sitesinin Türkçe’ye kazandırılması için bir çalışma başlatıldı. Çalışmaya, çok kısa bir süre içinde Türkiye’den ve dünyanın çeşitli ülkelerinden çok sayıda araştırmacı dahil oldu. Uzun süren bir çalışmanın ardından, asıl adı “Understanding Evolution” olan web sitesi, “Evrimi Anlamak” adıyla Türkçe yayınlanabilir hale geldi.
21 Temmuz tarihinden itibaren Evrimi Anlamak web sitesinin ilk bölümü olan “Evrime Giriş” bölümü erişime açılıyor. Çok yakın bir zamanda da sitenin geri kalan tüm bölümleri erişilebilir hale gelecek.

Bu çalışmanın Türkiye’nin bilimsel gelişimine ve aydınlanma yolundaki ilerleyişine mütevazi bir katkı yapmasını ümit ediyoruz. Geleceğimizin, dogmalardan arınmış, daha aydınlık düşünen beyinlerle inşa edileceğini, bu konuda yalnız olmadığımızı biliyoruz.

Web sitesinin daha çok insanla buluşması sitenin daha yaygın duyurusu ile mümkün olacaktır. Bilimsel düşünceden yana olan her bireyi, Evrimi Anlamak sitesinin tanıtımına katkı yapmaya çağırıyoruz.

Evrim Çalışkanları
21 Temmuz 2008

Bugün itibari ile davetiyesiz kayıt almaya başlayan Fold.it projesine katılarak, artık siz de boş zamanlarınızda (ya da dolu zamanlarınızda), eğlenceli bir arayüzden protein katlama problemine katkıda bulunabilirsiniz. Kim bilir, belki de bu oyundaki başarınız ile gelecek Nobel ödülüne siz aday gösterilirsiniz?

Yakın bir zamanda, sabah uyandığımda rafımda bir kavanoz ve yunusları da buradan göç etmiş bulursam hiç şaşırmayacağım.

Kişisel not: Ekranın sol üstünde de görebileceğiniz mükemmel insan Dr. David Baker‘ın, bol uğraştırmalı bir dersin haftalık projesi olarak, oyunu test etmemizi istediğini söylesem bana inanmazlık etmessiniz herhalde?

Dipnot: Ne yazık ki hala Linux sürümü yayınlanmadı.

Ya sabır, ya sabır…

İster modern biyoloji, ister moleküler biyoloji, ister genetik, ister genetik mühendisliği deyin çok garip bir olgu – evet, sizin mesleğinizin de oldukça garip olduğunu kabul etmek gerek.

3. sınıf öğrencisi yetmesi (gavura göre junior yetmesi) olmam nedeniyle elime tutuşturulmuş prosedürü hatasız ve birebir uygulamaya çalışırken sık sık kendimi sorgulamalarda buluyorum. Hemen sırtımın üstünde görebileceğiniz şahıs, Çinli MD’ci hocam olurlar. Kendisi uzunca zamandır ALS hastalığına neden olabilecek genler üzerinde çalışmakta ve hemen önünde altı haftalığına gelmiş, dolayısı ile gelip geçici ama bildiklerini aktarması gerektiren bir öğrenci bulunmakta: ben. Öğrencinin elleri titriyor, bir agaroz jel bile koyarken heyecanlanıyor. Hocamla yer değiştirmek bile istemiyorum, kendilerine de acayip saygı duyuyorum. Bu tüm üstlerim için geçerli: nasıl bir sabır, nasıl bir olgunluk aşamasında olduklarını anlamakta zorluk çekiyorum.

Bir iki saat sonra kendimi heyecanla, UV ışığı altında çubuklar görüp görmeyeceğimi merakla bekleyen bir öğrenci olarak görüyorum. Tabir-i caizse pavyon edasındaki odada mavi ve morumsu renkler arasında beyaz parıldamalar o anki hayat amacımı temsil ediyorlar, zamana anlam katıyorlar, deneyi sonuçlandırıyorlar.

Pipetle gün boyu yüzlerce tüpe çeşitli sıvıları aktarmış bilek ve el isyankar tavırlarla sızlarken, onu dinlemeyip elime jilet alıp hırsımı jeli parçalarken alıyorum. Ne kalın, ne ince.. Göz kararı… Sonrası mı? İnanılmaz paralar dönen ilaç sektöründe hazırlanmış kitlerin el kitapçıklarının açıklamaları eşliğinde uygulanan prosedürler, bolca bekleme (PCR, sekanslama…).

Bir bakıyorum kendimi son beş dakikasının bitmesi için sabırsızlıkla beklediğim PCR’ın sıcaklık grafiklerini sandalyelere benzetirken buluyorum. Sırtım gün boyu bar sandalyelerine benzeyen oturgaçlarda maruz kalınan şekilsizlik nedeniyle rahatsızlık veren bir ağrıdan müzdarip. Hafif dik durayım diyorum, o zaman tüpün içi görünmüyor. Sık dişini diyorum, 10 tüp daha kaldı. Dur bir dakika yoksa 9 muydu? En iyisi sıvı seviyelerini karşılaştırmak.

- Efendim? Yok, hocam her şey yolunda.

…

-Evet, evet. 10 dakikaya bitiyor.

…

- Tamam hocam…

Çabuk ol Arman, yoksa gece de uğraman gerekecek. Bugün bitmezse, yarınki toplantıda ne halt edecen? Hay Allah, master mix yine mi yetmedi? Nasıl olur, o kadar da fazla ayarlamıştım. Neyse üzerini ddH2O yapayım, kötü mötü bir şeyler çıkar herhalde – zor çıkar.

…

Dışarısı ne güzelmiş. Yağmur yağmış, hava kararmış. Bir yürüyüş ne güzel olurdu. Yorgunum ama ya, en iyisi yarın lab’tan erken çıkıp yapmak.

Anlayana…

Bu dönem okul çok yoğun ve sancılı geçti. Birçok şey öğrendiğim, ya da bu güzel yanılsamanın kollarına attım kendimi. İlk olarak analiz dersi sayesinde şimdiye kadar öğrendiğim matematiği çöpe attım, sonra da bir dönemde bu olguyu yeniden kurabilmek için elimden geldiğince aksiyomları öğrenmeye çalıştım. Şu an ne durumdayım peki? Hehe, daha yeni başladım :) Ne yazık ki bu dönem “ben matematik yapacağım” dememin gerçek sorumluluklarıyla karşılaştım ve çocukluğumdan beridir aklımda kazılı olan matematik ? Formuller genellemesinden utanarak tiksindim. Neyse ki bu yanılgıdan kurtulmak için daha fazla gecikmemişim.

Bunun yanında artık, salt programcılık olayından men ediyorum kendimi. Mesaili işlere gitmek yok artık. Onun yerine okul var, Moleküler Biyoloji & Genetik var, Biyoenformatik var, labratuarda pratik var. Yaşasın yönelim.

Şimdilik bu kadar, “Talk is cheap…”

~ Kardeşim bak böyle güzel bir olayımız var ama, kendine güveniyorsan elle de yazabilirsin

de, ne biliyim bir şey de. İş Bankasında öyle mesela, elle de girebiliyorsun (Firefox’tan dolayı mıdır bilmiyorum :) ). İnternet bankacılığı ile sürekli işim olmuyor gerçi ama başka bankalarda sanal klavye çıkınca hevesim kaçıyor. Bir de şöyle birşey var tabii, yani dizüstünün faresini her zaman yanımda taşıyamıyorum sonuçta. O yüzden de bilmem kaç karakterlik parolamı/şifremi yavaş yavaş göstere göstere girmek zorunda kalıyorum. Yani arkamda biri izlese beni, o yavaşlıkla çok rahat görür parolamı. Ama parolamı elle girdiğimde, genel alışkanlıktan, hızlı girebiliyorum. İzlemesi de zor oluyordur tahminimce. Ama en azından, ekranı izlemekten daha zor olduğunu söyleyebilrim.

Neyse, aynen bu fikirlerimi fi zamanında Teleweb yetkililerine yazmıştım da, pek sallayan olmadı. O zamanlar GreaseMonkey‘le ve JavaScript’le yeni karşılaştığımdan bir türlü becerememiştim o sanal klavyeyi kapatmayı. Gün geldi, bugun yine faresiz parola girmek zorunda kaldım ve bu sefer uğraşlarım sonuç verdi:

YKB Sanal Klavye Önler

Bu GreaseMonkey betiği sayesinde sanal klavye gösterilmeden, elle girebiliyorsunuz Teleweb‘de parolanızı. Uyduruk bir yöntem ama işlev görüyor en azından.
Ve evet, bu sıralar JavaScript’i bolca kullanıp/öğrenmek zorunda kaldığım bir şeyler yapmam gerektiğinden GreaseMonkey‘le aram oldukça düzeldi. Çok hoş bir şey sonuçta. Beğenmediğini/arayıp bulamadığını insanlara yalvarmadan kendin yap, elinden geldiğince. Oh ne rahat. Sağolsunlar.

Bu arada kampanya manpanya demişken, destekliyoruz : İtham ediyoruz!

Saygılar efenim