Sonra şöyle düşündü Küçük Prens: “Eşsiz bir çiçeğim var diye kendimi zengin sanıyordum, ne var ki sıradan bir güle sahipmişim. Yüksekliği ancak dizlerime kadar gelen bu gül ve üç yanardağımla, ki bunlardan biri belki sonsuza denk sönmüştür,  öyle çok bir büyük prens değilim…” Ve otların üzerine uzanıp ağlamaya başladı.

Ah o çocukken okunulan kitaplar, ah…

Eski dizüstümü oradan buraya taşımaktan sırt disklerimi kaydırmaya ramak kalmıştı ki, Asus EEE kod adlı güzeli gördüm. Uzun inceleme yazıları okuma seanslarının sonrasında özelliklerinin, benim için oldukça yeterli olduğuna karar verdim ve gözümü kırpmadan siparişimi veriverdim. İyi ki de yapmışım.

EEEUser Wiki ve EEE kulanıcılarının takdir edilesi azmi sağolsun, bu oyuncağı, geliştirme araçları ve tam bir masaüstü ile donatmam çok zamanımı almadı. Bu bütünleşik ve de özel donanıma bir LFS kurma işinden vazgeçip (ya da buna üşenip), bu cici bilgisayarı olduğu gibi bırakmaya ve önceden derlenmiş paketlerin keyfini sürmeye karar verdim. Yalnız, kendimi bu Xandros sistemi üzerinde bir yabancı gibi hissettiğimi itiraf etmem gerek. Sistem de beni pek benimsememiş olsa gerek ki, bir iki ayarı elle değiştirmeye kalkınca kendisi ile biraz sürtüşme yaşadık. Şu sıralar aramız oldukça iyi.

Asus Türkiye üreticilerinin Q klavyeye ekledikleri mini minnacık Türkçe karakter tuşlarına hala alışmaya çalıştığımı bir kenara koyarsak, bu kitap boyutlu ve seyahat engelsiz can yoldaşını yanımda taşımaktan oldukça memnunum.

Neyse, bunun dışında, uzun süredir yapamadığım bir yaz tatilinin acısını, bu sene çok fena çıkartmaktayım. Bu sene yaz okuluna kalmayınca, keyfimce harcayabileceğim uzun bir zaman bonusu kazanmış oldum. Bu zaman sürecinde uyku ve uyanma saatlerimi günlük olarak 4-5 merdiyen kaydıra kaydıra, en son kendimi gece saat 1′de yatar ve sabah 7 civarı da kalkar buldum–tıpkı normal bir insan gibi. Eh, fırsat bu fırsat diyip, içimde Murakami‘nin yazdığı kısa makale, The Running Novelist’in gazıyla, sabahları erken kalkıp koşmaya ve hemen ardından ham kaslarımın “laktik asit… laktik asiiiiitt….” diye haykırmalarını susturabilmek için kendimi soğuk denize atıp iki kulaç atmaya başladım. Tüm bu keyiflerin yanında, mecalsiz bir şekilde denizden çıkarken, düzenli olarak karşılaştığım ve benim üç-dört katım kadar hayat tecrübesi olduğunu düşündüğüm bir beyefendi ile hergün birer cümle uzattığımız sohbetlerimizden hiç bahsetmiyorum bile.

Öğlen dinlenmelerinin ardından akşamları ise Mind Performance Hacks adlı kitabın, ‘Seed Your Mental Random-Number Generator’ başlıklı önerisine uyup, kod yazmak için aşağıdaki gibi değişik yerlere uğramaya başladım. Turkcell’in sunduğu –nispeten pahalı ve kısıtlı olan– GPRS (Edge) pakedinin de yardımıyla, internet erişim sorunumu da az çok çözmüş oluyorum.

Okul açılana kadar bu hayatın olabildiğince keyfini sürüp, vucüt pillerini ağır sınavlara ve sıkıntılara karşı doldurmam gerekli gibi.

Dipnot: Bu girdiyi, xkcd’nin şu tespiti yüzünden, olabildiğince kısa tutmaya çalıştım, ama hala kendimden utanmaktayım :)

Sayın Fişek‘in ping’inin de vesilesi ile, evet, jabber hesabi aldim. Toplu duyurum yapip, kolaya kactim; kirlilik icin kusura bakmayin.

armish@jabber.uludag.org.tr

ICQ’mu kullanamıyorum :( :’( böhüü…

Ama hayat güzel, hızlı devam edebiliyor.

Tümüyle yazmaya üşendim ama, Olasılıksız adlı romanı okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum.

Over

Dün slashdot‘ta görmüştüm, indirmiştim; unutmuşum. Az önce dinledim ki eğlenceli ve hoş bir şarkı müzik olmuş. Az önce de gördüm ki Jonathan Coulton‘un Code Monkey’si wikilenmiş. Bir de güzel çizim eklemişler ki, şu günlerdeki duygu ve düşüncelerimi yeterince açıklıyor bu eğlencelik şeyler.

The Jargon File defines a code monkey as:

    1. A person only capable of grinding out code, but unable to perform the
higher-primate tasks of software architecture, analysis, and design. Mildly
insulting. Often applied to the most junior people on a programming team.
    2. Anyone who writes code for a living; a programmer.
    3. A self-deprecating way of denying responsibility for a management decision,
 or of complaining about having to live with such decisions. As in “Don't ask me
 why we need to write a compiler in COBOL, I'm just a code monkey."

Kaynak: Wikipedia
 

Bununla beraber yaklaşık 1 aydır didindiğim şirkete özel, kendi LAMP’im uzerinde geliştirdiğim bir müşteri yönetim programını, bitmesi vesilesi ise şirketin kiraladığı Windows sunucuna taşıdık. Taşıdık ama bazı kısımları çalışmamaya başladı. Allahım, insanlar sunum beklerken çirkin kodlarımı ayıklamak hiç de hoş değildi doğrusu. Özellikle kullanıcı ekleme kısmındaki sorun, tüm güzelliği bozdu, niye? Çünkü, demo yapabilmek için PhpMyAdmin’den elle kullanıcı girmek zorunda kaldım. Neyse, geçti gitti; ben 1 saat kodlarla uğraştım durdum. Orasını mıncıkladım burasını mıncıkladım, iih iih. En son, favori php debugger’im

die( var_dump( $_SESSION ) )

ikilisi ile durduk yerde değişen SESSION bilgilerini “dd” “p” yardımı ile satır satır taramaya başladım. Sonra şunu farkettim ki, Linux&Apache ikilisinde var_dump($_SESSION) şuna benzer bir çıktı verirken:

array(8) {
  ["hata"]=>
  string(0) ""
  ["mtno"]=>
  string(1) "1"
  ["sNo"]=>
  string(1) "1"
  ["yetki"]=>
  string(1) "4"
  ["ad"]=>
  string(11) "Arman Aksoy"
  ["kullanici"]=>
  string(6) "armish"
}

Sevgili Windows sunucumuzda şöyle bir çıktı alıyoruz:

array(8) {
  ["hata"]=>
  &string(0) ""
  ["mtno"]=>
  &string(1) "1"
  ["sNo"]=>
  &NULL
  ["yetki"]=>
  &string(1) "4"
  ["ad"]=>
  &string(11) "Arman Aksoy"
  ["kullanici"]=>
  &string(6) "armish"
}

Ne zaman referansladim ki bu $_SESSION şeysini derken farkettim ki Windows sunucumuzdaki $_SESSION["yetki"], aslinda $yetki ‘nin referansı olarak değerlendiriliyormuş (yanlış söylemediysem elbette). Bir de sen gel $yetki değişkini programda değiştir, sonra didin dur $_SESSION["yetki"] neden değişir durduk yerde diye. Niye böyle birşey var hiç bilmiyorum,merak da etmiyorum açıkçası. Ne de olsa, ne Windows sunucu ayarlarından anlıyorum ne de birşeyinden. Ama şu üstteki olay pek hoş bir deneyim değildi benim için, açıkçası.

Haftada yaklaşık 6 saatimi harcadığım otobus boşluklarında, müzk&kitap ikilisi denemelerim hala sürmekte. Geçenlerde, hafif ve eğlenceli olsun diye aldığım “Alice’s Adventures in Wonderland” adlı Lewis Caroll kitabı beni yedi bitirdi. Ne ingilizcesinden birşey anlayabildim, ne de hikayesinin neden, nereye, nasıl bağlantılı olduğundan. Kitap bitti, geldim kitapla ilgili notları falan okudum internetten ki, gerçekten aklımda kaldığı gibi bir çocuk kitabı değilmiş bu güzide eser. Ayrıca içindeki çizimleri çok çok güzel bulduğumu da belirtmeliyim*. En yakın zamanda, bir elimde sözlük önümde internet, kitabın herşeyini baştan aşağı yeniden okumayı düşünüyorum. Ki daha, “Through the Looking Glass” duruyor raflarda…

Cumartesi 1 hafta tatil var, yippooiiooiiooii !?!

“Yüzüklerin Efendisi‘nin yazarı J.R.R. Tolkien‘in çocuk kitabı Tükçe’ye sansürlü çevrildi. Yüzüklerin Efendisi kitabında kötü güçler Orkların Türk olduğu iddialarıyla da gündeme gelen İngiliz yazar Tolkien’in ‘Noel Baba’dan Mektuplar‘kitabında, dünyayı tehdit ettiğini öne sürdüğü Gulyabanilerin saldırı tarihi olarak İstanbul’un Osmanlılarca fethedildiği 1453 yılını verdiği bölüm, Türkçe çeviriden çıkarıldı. Okuyanus Yayınevi için çeviri metnini hazırlayan 16 yaşındaki Leyla Roksan Çağlar, dinsel bir önyargı olduğu gerekçesiyle Tolkien’in orjinal metnindeki 1452 tarihini çıkardığını, özellikle çocuklara yönelik kitapta önyargı bulunmaması gerektiğini söyledi. Çağlar İngilizlerin de orjinal metinden 1453 tarihini çıkarması gerektiğini söyledi.”
Kaynak: Cumhuriyet Gazetesi Kitap Eki

Birikmiş gazeteleri okurken gördüğüm bu haberin neresine şaşırsam bilemedim. Özellikle “16 yaşındaki” çevirmeni kıskanmadım desem bayağı bir yalan olur herhalde. Bununla beraber, merak ettiğim şey acaba bu tür sansürlenen kitapların önsözlerinde veya arkalarında bu olaydan bahsedilip bahsedilmediği. Örneğin bu kitabı alıp, okuduğumda içinde eksiklikler olduğunu bu haberi görmeseydim nasıl bilecektim? Yoksa bundan önce okuduklarımda da bazı şeyler eksikti. Bir acayip geldi şimdi…

Bu arada evet, vurgular bendenizden.