Az önce ./tan, 10 şeker(?!?) USB oyuncağının listesine şöyle bir göz attım. Bir de benim var efendim:
Kendisi pek işlevsel bir ısıtıcı. Kahvenizi buz gibi havalarda bile sıcak tutarak göz dolduruyor. Gerçi sınav zamanlarında su gibi içilen kahve soğumuyor bile, ama olsun bu eşantiyonun yeri cidden ayrı ;)
Geçen yaz yemekhanenin birinde yemek yerken - başka napılırsa artık? -, yanıma oturan içten bir yabancı öğretim görevlisi ile ülkeler üzerine sohbete daldık. Kendisi İngiliz olmasına rağmen, Türkiye ve tarihi hakkında oldukça bilgiliydi ve söyledikleri karşısında pek düzeltme yapmadan sadece kafa sallamayla yetinebildim. Neyse, sohbetin bir yerinde bana The Chronicles of Narnia adlı kitabı bilip bilmediğimi sordu. Kitap kültürü oldukça düşük bir insan olarak, üzülerek bilmediğimi söyledim. Kendisi, kitabın bir İngiliz klasiği olmasına rağmen içinde Türk kültüründen nesneler taşıdığını (Aslan, lokum, sahlep … ) ve bu seriyi mutlaka okumam gerektiğini söyledi. Tavsiyesine uydum ve soluğu direk kitapçıda aldım. Kitabı klasikler/çocuk edebiyatı bölümünde bulmam çok hoş oldu. Hemen aldım ve en kısa sürede okumaya başladım.
Bir ay boyunca kitabı gerek sıkılarak, gerek gülümseyerek, gerekse sözlüklerle okudum. Bittiğinde, gerçekten de çok hoş olduğunu düşündüğüm kitaptan arkadaşlarıma bahsettim bolca, ama ikna edemedim kimseyi.
Bu dönemin başında geleneksel haftasonu sinema seanslarının birinde serinin bir kitabı olan The Lion, the Witch and the Wardrobe‘un afişini gördüm. Ne kadar sevindiğimi, uğraşsam da anlatamam. C S Lewis amcamın kitabından uyarlanan filmin teaserları ortalıkta dolaşmaya başladı bile. Yanılmıyorsam bugün ülke dışında ve Ocak’ta da ülkemizde vizyona girmiş olacak. O zamana kadar, zamanı olanlara kitapları okumasını tavsiye ederim. Yok değilse, gereksiz fanatiklik yaptığım filmi izlemelerini tabii ki de :) .
Bugünlerde de Karanlıkta 33 Yazar - Korku Öyküleri Antolojisini okumaya çalışıyorum. Daha bitiremedim ama bugün ders çalışmak yerine bu kitabı okurken rastladığım, Robert Bloch‘un Kemancının Ücreti öyküsü bayağı bir hoşuma gitti. Bir rekabet duygusu yarattı, beni kendime getirdi. Hergün böyle ilginç öyküler okusam, farklı bir şekilde yaşardım galiba…
Sayın Doruk Fişek‘in ilgili girdisinden sonra, sadık bir ICQ kullanıcısı olarak hemen gittim, Licq‘nun CVS sürümünü indirdim ve derledim. Hala dosya transferinde, takma adların güncellenmesinde sorunlar yaşansa da bu yenilikler pek hoş olmuş:
Bu arada kendileri aMSN ile pek bir zıtlık içerisindeler. ICQ listemdeki insanlarla, aMSN’inimdekilerin neredeyse alakası yok. Nerede o ICQ listemdeki huzur, şevkat ve bilgi paylaşımı; nerede MSN’deki bir statusdan bile anlamayan, geyik amaçlı insanlar. Değil mi efendim?
OGame‘di, Deviant‘tı, Ek$i‘ydi, aMSN‘di, Azureus‘tu, Valknut‘tu, sosyalleşmeydi ve en önemlisi derslerdi derken, bir baktım sevdiğim işlerden soğumaya başlamışım. Sınavların olmadığı şu iki üç hafta içinde, birkaç X Files dizisi ve C sınavı getirdi beni kendime.
Bunca geçen ilgisiz süre içinde Blogumda 100lerce reklam içerikli yorum mu dersiniz, artık eskilerin eskisi olmuş PostNuke‘ta 10larca anlamsız bağlantı ekleme isteğimi dersiniz …
Sabaha kadar çeviri yaptığım gecenin ertesinde gelen gazla wordpress’imi güncelledim, trLFS’nin anasayfasına geçici birşeyler ayarladım. Yarın da gerekli birkaç rötüştan sonra umarım, internette zamanımı boşa geçirmeden gezinebilmeye devam edeceğim.
Bunun yanında pek akıllı BIOS’umun ayarları, en gereksizler top 10′unundan oluştuğu ve Acer müşteri hizmetlerinin attığım e-postaya hala cevap vermemiş olmasından dolayı Pardus denemelerinin hiçbirini yapamıyorum. Olmuyormuş böyle, insanın hevesi kursağında kalıyormuş.
Off of…